Odpurev Gankhuyag, Siunjata / BM WRO

Zapraszamy na wystawę Odpureva Gankhuyaga pt. „Siunjata” znajdującą się w programie tegorocznego Biennale Malarstwa Wrocław.

Kiedy byłem dzieckiem, w skrzyni mojej babci leżała książka z naukami Buddy – z przedmową Dalajlamy. Często przerysowywałem z niej wizerunek Buddy, a potem długo patrzyłem na jego twarz, próbując zrozumieć, czym jest religia, czym Bóg, i czym – pustka.

Zdarzało się, że myślałem o wszystkim naraz. Wtedy świat rozszerzał się we mnie jak wszechświat, a wśród tych myśli po raz pierwszy usłyszałem słowo: „Siunjata”. To słowo – w języku buddyjskim oznaczające pustkę – otwiera drzwi, których nie sposób już zamknąć. Ponad sto lat temu, w Mongolii, żółty buddyzm osiągnął swój szczyt. Ponad sto tysięcy mnichów, w setkach klasztorów i świątyń, wyruszyło w poszukiwaniu pustki. Szukali jej w modlitwie, w ciszy, w oddechu.

Nie wszyscy z tej drogi wrócili. W latach 1932–1940 czerwoni Rosjanie spalili klasztory, wymordowali i rozproszyli mnichów, przerywając tradycję, która trwała przez tysiąclecie.

Dlatego drzwi pustki, które pojawiają się w moich pracach, są próbą ocalenia pamięci – symbolem odrodzenia tradycji duchowej i artystycznej, która została brutalnie zatrzymana. Droga do zrozumienia „pustki” jest dla mnie drogą dalej – w przyszłość, w ciszę, w spokój.

Większość moich prac wyrasta z poezji Dalajlamów – z tej szczególnej duchowości, w której współczucie staje się światłem.

Toczymy wojnę z przyczyną naszych cierpień,
więc nośmy mocną zbroję cierpliwego umysłu,
której nie przebije najostrzejsza broń.

z wiersza Piątego Dalajlamy

Nie tworzę, by krytykować przeszłość.
Tworzę, by przypomnieć, że może się powtórzyć.

Odpurev Gankhuyag

Kurator: Wojciech Pukocz

Odpurev Gankhuyag – ​​​​​​​urodzony w 1984 roku w Ułan Bator. W 2001 roku ukończył Liceum przy Mongolskim Państwowym Uniwersytecie Edukacyjnym. W 2005 roku uzyskał dyplom na Wydziale Sztuk Pięknych i Wzornictwa tegoż uniwersytetu. Rok później otrzymał tytuł magistra sztuki, broniąc pracy zatytułowanej „Innowacje Ondura Gegena Zanabazara w sztuce przedstawiania wizerunków Buddy”. W 2006 roku rozpoczął pracę jako wykładowca na Wydziale Technicznym Mongolskiego Państwowego Uniwersytetu Rolniczego. W 2008 roku, jako stypendysta rządu Mongolii, odbył kurs językowy na Politechnice Wrocławskiej. Od 2009 roku był doktorantem w zakresie nauk o sztuce na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie w 2015 roku obronił doktorat pt. „Sztuki piękne nomadów Azji Środkowej w XII–XIV wieku”.