O słaniu słów

Jak zmieniają się sposoby komunikacji w świecie wysokiego postępu technologicznego? Czy bardziej na tym tracimy, czy może zyskujemy? Odpowiedzi na te pytania poszukujemy na wystawie O słaniu słów, rozumianej jako wypowiedź o charakterze site-specific. Prezentacja skupia się na zanikających formach porozumiewania się. Artyści_stki odnoszą się do pamięci, nostalgii oraz historii przekazywania słowa w różnych kontekstach.

Wystawa powstała jako inicjatywa osób studenckich z kierunku Mediacji Sztuki studiów magisterskich na Wydziale Rzeźby i Mediacji Sztuki ASP we Wrocławiu.

Widoczny przez panoramiczne okno Galerii Zaułek gmach Poczty Głównej wydaje się być strażnikiem wspomnień i świadkiem mijającego czasu, utrwalonego na milionach prześwietlonych fotografii, perfumowanej papeterii czy pocztówkach z odległych miejsc, zawsze zakończonych pozdrowieniami pełnymi tęsknoty. Dziś budynek ten jawi się jako artefakt świata zanurzonego w nostalgii, choć niegdyś budził ogromną sensację. Mówiono, że był pierwszym drapaczem chmur we Wrocławiu. Mówiono, że był jedynym wieżowcem na wschód od Berlina. Mówiono, że na jego dachu lądowały sterowce...

W tych opowieściach – niekiedy przesadzonych, niedokładnych, zniekształconych – ujawnia się pleciona od zarania dziejów kultura przekazu słownego. Słowa można mówić, słyszeć, głosić, zgniatać i wyrzucać, roztrzaskiwać, wymyślać, szyfrować, utulać lub słać. To właśnie w tym nieustannym ruchu tkwi sens wystawy O słaniu słów, która podejmuje próbę uchwycenia tych znikających opowieści, zamglonych obrazów, niejasnych zdarzeń – niektórych błagających o zapomnienie, innych stale oczekujących uwagi. Splata wątki komunikacji, pamięci i zanikania, przyglądając się temu, w jaki sposób słowo krąży między nośnikami, ciałami i czasami, nigdy nie zostając w jednym miejscu na zbyt długo. Wystawa wyciąga na piedestał relacjotwórczy potencjał retromanii, rozumianej jako silny zachwyt nad przeszłością i jej reliktami. Unoszącego się nad wystawą ducha minionych lat, poddajemy refleksji i krytyce, próbując nadać mu nowe znaczenie – dla nas nostalgia staje się opowieścią o potrzebie pielęgnowania relacji międzyludzkich.

Wystawie towarzyszą warsztaty w czasie Nocy Muzeów oraz wydarzenie performatywne podczas wernisażu.

W ramach działania performatywnego powstanie tymczasowe okienko pocztowe. Osoby partycypujące są zaproszone do wysłania swojej własnej korespondencji w „eter”, do innego_ej wyznawcy_czyni nostalgicznej rzeczywistości. Tak oto stworzy się nowy obieg komunikacji słownej oparty na nieco tajemniczej i nieprzewidywalnej wymianie listów.

Podczas warsztatów artystycznych Pytanie o słanie uczestnicy_czki stworzą indywidualne pocztówki inspirowane pytaniami, które chcą zadać bliskim. Zamiast słów wyrażą emocje poprzez kolaż - wizualną formę, która ujmuje to, co pozostaje niewypowiedziane. Powstałe prace przełożą wewnętrzne pytania i relacje na język obrazu, ukazując potencjał komunikacji pozawerbalnej oraz sztuki wizualnej jako nośnika emocji i informacji.

Osoby artystyczne: Basia Herisz, Izabela Głowaczewska, Alicja Portka, Zuza Powaga, Katarzyna Sowa, Maja Zdunek, Jola Ziembicka

Zespół kuratorski: Julia Gancarz, Izabela Głowaczewska, Basia Herisz, Weronika Lilla, Zuza Powaga, Katarzyna Sowa, Maja Zdunek, Jola Ziembicka

Koordynacja: Patrycja Sikora