Nagroda publiczności Ogólnopolskiego Przeglądu Sztuki Książki. II Wrocławskiego Triennale

Odwiedzający wystawę Ogólnopolskiego Przeglądu Sztuki Książki. II Wrocławskiego Triennale wybrali najciekawsze obiekty zaprezentowane na wystawie. Laureatką nagrody publiczności została praca „Bajki anatomiczne” autorstwa Doroty Pietrzyk.

Pierwsze miejsce - Dorota Pietrzyk, Bajki anatomiczne 

Dorota Pietrzyk, ur. 1960. Tworzy w Krakowie. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Zainteresowania artystyczne: malarstwo, ilustracja, tkanina artystyczna, ilustracja medyczna.

Praca:
obiekt przestrzenny w formie leporella
Bajki anatomiczne
2025, Kraków (Polska) 
papier czerpany ręcznie, tkanina
technika własna (w tym kserografia, rysunek, akwarela)
21 × ok. 30 × 0,5 (zamknięte), 21 × ok. 210 (otwarte)
unikat

W pracy ilustratora medycznego obserwuję operacje. Stworzyłam Bajki anatomiczne, aby pokazać, że prawdziwe wydarzenia w ciele człowieka są o wiele ciekawsze niż obrzydliwe, dosłowne filmiki i reklamy publikowane zwłaszcza na YouTubie. Przerażają one zwłaszcza ludzi chorych i starych. Filmiki nie obłaskawią największego, czyli śmierci. Tym bardziej nie zrobią tego reklamy typu: „Jedz i chudnij”, „Dzięki tej metodzie pozbędziesz się…”, „Studentka medycyny wynalazła skuteczny lek na…” itp. Chcę również przypomnieć, że ciało ludzkie jest cudem, tajemnicą i przekraczanie pewnej granicy – pokazy plastynacji, akcje plastyczne naruszające intymność i godność ludzką – przez współczesnych artystów oraz szalonych „followersów” to nie jest dobra droga do poszukiwania spokoju i radości życia.

Nagrodą w konkursie jest dyplom oraz roczny bilet wstępu do Muzeum Narodowego we Wrocławiu i jego oddziałów: Muzeum Etnograficznego oraz Muzeum Sztuki Współczesnej w Pawilonie Czterech Kopuł.

Drugie miejsce - Michalina Jurczyk, Krowa i Krówka

Michalina Jurczyk, ur. 1994. Tworzy w Przegini. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Zainteresowania artystyczne: książka artystyczna, rysunek, ilustracja. 

Praca:
instalacja z kodeksem
Krowa i Krówka
2021–2025, Przeginia (Polska) 
papier, drewno, szkło
tusz, druk
44 × 30 (całość), 14 × 14 (kodeks)
unikat

„Krowa i Krówka” to opowieść o dwóch koleżankach z łąki, które wspólną zabawą urozmaicają sobie czas. Jest to historia o przyjaźni od pierwszego wejrzenia, pomiędzy Krową, która „placki sadzi”, i Krówką – biedronką zwaną potocznie „bożą krówką”. Zwierzątka są do siebie podobne, obie „krówki” mają kropki, nogi, rogi i mieszkają na łące, różnice nie grają roli. Ich przygody przypominają zabawę pod tytułem „Bawimy się po kolei w to, co któraś wymyśli” i tak beztrosko spędzają czas, do momentu… W książce obserwujemy wszystkie pory roku. Wszystko oparte jest na absurdzie i wizualnej zabawie kształtami bohaterek, co podkreślone jest surową, czarno-białą kolorystyką rysunku na śmietankowym papierze i desce. Każdy czytelnik, duży czy mały, znajdzie w książce coś dla siebie. Może przypomną mu się beztroskie zabawy z dzieciństwa i będzie chciał opowiedzieć o swoich przygodach coś więcej. Książka łączy pokolenia.

Trzecie miejsce - Karolina Koterwas, Dziennik Hiacynty

Karolina Koterwas, ur. 1999. Tworzy w Poznaniu. Studiuje na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Zainteresowania artystyczne: grafika, introligatorstwo.

Praca:
pięć składek zawieszonych we wspólnej oprawie
Dziennik Hiacynty
2024, Poznań (Polska) 
papier, tektura introligatorska, płótno
druk cyfrowy
20,7 × 14,6 × 2
unikat

Praca powstała jako komentarz do kultury pośpiechu, narzuconego pędu życia oraz skracającego się czasu skupienia uwagi. Książka reprezentuje sztukę, której należy poświęcić czas, aby odbierać ją i przeżywać w pełni. Książka Dziennik Hiacynty przedstawia historię fikcyjnej młodej kobiety opowiedzianą za pośrednictwem notatek, wycinków i listów. Stanowi zbiór dokumentów gromadzonych przez główną bohaterkę w ciągu życia. Wszystkie notatki, wycinki z gazet, dokumenty, listy itp. zostały zaprojektowane i wykonane na potrzeby projektu. 

Książkę można oglądać na trzy różne sposoby. Pierwsza metoda zakłada przewracanie kartek po kolei – jest to jedynie zbiór notatek. Drugi sposób – podążanie za numerami stron, które są ułożone w niestandardowym porządku. Wówczas ze zbioru notatek i dokumentów wyłania się historia życia Hiacynty w porządku chronologicznym. Ostatnią metodą jest przeglądanie książki rozstawionej na stole, która w takiej formie stanowi obiekt artystyczny.