Małgorzata Kazimierczak, Relacje obecności

Na wystawie Małgorzaty Kazimierczak RELACJE OBECNOŚCI , w Auli Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. ul. Plac Polski 3/4 Wrocław, której wernisaż odbył się 25.11.2025 r. można było zobaczyć intermedialne, instalacje przestrzenne audio-wizualne, obiekty tekstualne, cykl fotografii wielkoformatowych, projekcje filmów z lat 2009-2025, ścieżki dźwiękowe, dokumentacje działań performance.

Autorska wystawa retrospektywna to podsumowanie i jednocześnie kontynuacja procesu poszukiwań twórczo-badawczych Małgorzaty Kazimierczak. Wystawa zawierała w swej koncepcji części i fragmenty różnych, wybranych projektów powstałych na przełomie kilkunastu lat jak i najnowszych, których łącznikiem jest wspólna idea odnosząca się do relacji i obecności.

Obecność to podstawowe pojęcie i odczucie ważne dla naszej tożsamości i samoświadomości istnienia. Jest zagadnieniem nie tylko filozoficznym, ale egzystencjalnym, dotyczącym naszego doświadczania, bycia tu i teraz. Obecność w jakimś miejscu i czasie to pojęcie zbliżone do topograficznego umiejscowienia nas na mapie życia. Odczuwamy własną obecność poprzez kontakt z inną osobą, w czasie wymiany i wzajemnej relacji. Czujemy obecność intensywniej uczestnicząc i angażując całą naszą percepcję: wzrok, słuch, węch, dotyk oraz odczucia naszego ciała będącego w ruchu. Możemy również traktować obecność jako coś mniej bezpośredniego, jako ślad bytu, symbol istnienia, kształt zapisany i zawarty w myśli. Możemy pojmować ją również jako uważne trwanie – fakt istnienia w upływającym rzeczywistym czasie. Obecnością jest również forma manifestacji i bezpośredniej komunikacji. Pewne jest, iż obecność to kluczowe pojęcie w sztuce, jak i w samym życiu. Obecność jest naszym najpiękniejszym darem dla drugiej osoby jak i najważniejszym doświadczeniem życiowym i twórczym.

Małgorzata Kazimierczak

Wystawa to przestrzenna instalacja wieloobiektowa audio-wizualna z projekcjami i dźwiękiem jak i wieloetapowy rozłożony w czasie fotograficzny projekt artystyczno-badawczy oparty na relacji i wymianie.

Projekt fotograficzny GDZIE JEST TO MIEJSCE? realizowany był z różnymi osobami w różnych przestrzeniach i lokalizacjach.
Miejsce często okazuje się być rezonatorem, odzwierciedleniem wewnętrznych predyspozycji i potrzeb umiejscowionych w przestrzeni.

Do projektu zapraszam Przyjaciół, Artystów, Znajomych, współuczestników twórczych działań lub życia. Kontekst osób i miejsca jest dla mnie zasadniczą i nieodpartą motywacją do powstania koncepcji. Uczestników projektu proszę o wskazanie ważnego, wybranego, szczególnego w danym momencie ich życia - miejsca.

W ten sposób odbywamy wspólną wędrówkę do miejsc i ich znaczeń. Miejsca te zamieniają się na chwilę w plan fotograficzny i platformę niezwykłej komunikacji poprzez sztukę.

Są to miejsca związane z twórczością, aktywnością, codziennym życiem, miejsca tworzone od podstaw, budowane, lub miejsca efemeryczne, synonimy mentalne, miejsca w nas samych, miejsca widziane przez moment i zapamiętane na zawsze. Miejsca związane z kimś lub czymś. Miejsca wyciszenia, metafizyki, medytacji, kontemplacji natury. Miejsca pamięci, refleksji, wspomnień. Miejsca abstrakcyjne, będące kształtem ideowym, łącznikiem, miejscem granicznym lub miejscem pomiędzy.

Miejsca mogą nas uczyć, rozwijać i zmieniać lub degradować, rozleniwiać i niszczyć. Istnieją miejsca bez prawdziwej historii, mistyfikowane nie-miejsca, tworzone sieciowo jedynie dla zysku przez koncerny i korporacje. Miejsca dewastacji natury, tryumfu deweloperskiej betonowej zagłady. Istnieją miejsca przyrody, wzrostu, relacji, zrozumienia, miłości. Miejsca bywają powodem nienawiści, zniszczenia, agresji i wojny. W czasach globalnych konfliktów i migracji, gdy ogrom ludzi traci bliskie miejsca swojego życia, miejsca rodzinnych korzeni, kultury, “poczucia siebie” i tożsamości, ze zdwojoną mocą pojawia się i wybrzmiewa pytanie o miejsce. /Małgorzata Kazimierczak/

Osoby uczestniczące w projekcie:

Etap pierwszy projektu Sokołowsko 2023-24* 

Bożena Biskupska, Tomasz Chołuj, Tomasz Dobiszewski, Zuzanna Fogtt, Jerzy Jakubow, Barbara John, Eugeniusz Józefowski, Katarzyna Kamionowska, Małgorzata Kazimierczak, Katarzyna Kulpa, Aleksander Marek Zyśko, Michał Pietrzak.

*Pierwsza część projektu ’’Pokaż mi to miejsce’’ powstała w czasie Pleneru Interdyscyplinarnego ZPAP w Sokołowsku. Zrealizowane tam prace weszły na stałe do zbiorów kolekcji Muzeum w Budowie Fundacji In Siu Bożeny Biskupskiej w Sokołowsku. Kolejny etap realizacji projektu to Wrocław. Projekt otwarty, trwa...

Etap drugi projektu Wrocław 2025

Osoby uczestniczące w projekcie:

Andrzej Dudek Durer, Grażyna Jaskierska-Albrzykowska, Magda Grzybowska, Christos Mandzios, Marek Sienkiewicz, Ewa Martyniszyn, Krystyna Szczepaniak, Wiesława Wilczyńska, Aleksandra Żmudzińska, Wojciech Pukocz, Danuta Klatka.

Na wystawie można też było obejrzeć wybrane tematycznie filmy z archiwum artystki z lat 2009-2025

Video-notatnik idei odautorskich 2009 r.
Konteksty pomiędzy zdaniami 2011 r.
Pomiędzy przestrzenią ideą a obecnością 2011 r.
Konfrontacje mentalne pomiędzy miejscem a czasem 2012 r.
(Cykl czterech filmów zrealizowanych w Legnicy, Jeleniej Górze, Bystrzycy i Wałbrzychu)
Przestrzenie twórczej wolności 2016 r.
Przechodząc pomiędzy znaczeniami 2025 r.

Małgorzata Kazimierczak ukończyła studia w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu w 1995 roku, gdzie obecnie pracuje jako prof. uczelni prowadząc Pracownię Intermediów i Fotografii na wydziale Rzeźby i Mediacji Sztuki. Tworzy w intermedialnym obszarze sztuki idei, koncepcji, przestrzeni instalacyjnej, obiektu, rzeźby, fotografii, filmu, performance. Zrealizowała kilkadziesiąt wystaw zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się w kolekcjach Dolnośląskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych oraz Muzeum Współczesnego Wrocławia. Realizuje projekty wielowarstwowe o charakterze twórczego eksperymentu poznawczego, instalacje przestrzenne, projekcje filmowe, obiekty z wprowadzeniem słów, znaczeń. Często współpracuje z innymi artystami i grupami, aranżuje też projekty otwarte, rozłożone w czasie, społeczne, procesualne, oparte na spotkaniu i kontakcie. Jest animatorką wrocławskiego życia artystycznego jako kuratorka corocznego cyklu wystaw Scena Sztuki Intermedialnej (XVIII edycji 2008-2025) w ramach Festiwalu Podwodny Wrocław. Wiele lat zajmowała się performatyką, ruchem i tańcem działając w alternatywnym teatrze eksperymentalnym Grupie Działań Teatralnych GDT. Pochłaniają ją sprawy relacji, międzyludzkich kontaktów, jak i sprawy aktywizmu i ekologii, kontaktu z naturą i jej ochroną ekosystemową co ma odzwierciedlenie w rzeczywistości w postaci powołania użytku ekologicznego dla łąki, o którą walczyła z grupą przyjaciół, jak i w twórczości np. wystawa Eko-empatia. Z pasją uprawia od lat swój dziki ogród.