Marek Ruszkiewicza i Partho Chatterjee, 78 dni

Zapraszamy na wystawę prezentowaną w Gablocie przy Rektoracie. 

78 DNI – wystawa Partho Chatterjee i Marka Ruszkiewicza to opowieść o długiej podróży, która najprawdopodobniej nigdy się nie odbędzie. Zakłada bowiem pieszą wędrówkę z Wrocławia do Kalkuty, która trwałaby 78 dni bez odpoczynku. Ekspozycja składa się z malarstwa, którego autorem jest Partho Chatterjee oraz rzeźb i obiektów Marka Ruszkiewicza.

Aspekt podróży znajduje swe odzwierciedlenie w kolorach ziemi oraz intensywności nawiązań  do folkloru, barw i metafor. Nie ma bowiem znaczenia czy człowiek w procesie poszukiwania estetycznych wartości rozpoczyna swą podróż w Azji czy w Europie. W jednym i w drugim scenariuszu musiałby odwiedzić około 7 państw po drodze. Zapewne każde z nich wywarłoby wpływ na ludzką perspektywę.

Włączając elementy początku i umownego końca, mamy do czynienia z opowieścią wielowymiarową. Jest ona odzwierciedleniem ludzkiej natury oraz potrzeb, dla których człowiek skłonny jest podejmować codzienne wyzwania.

Partho Chatterjee - urodzony w 1967 roku, jest artystą mieszkającym w Kalkucie i New Delhi. Uzyskał dyplom na Akademii Sztuk Pięknych w Kalkucie w 1993 roku. W 2008 roku otrzymał nagrodę Gubernatora za najlepszy obraz na Akademii Sztuk Pięknych. Otrzymał wyróżnienie od Stowarzyszenia Pomocy Rodzinom Policji w Kalkucie oraz nagrodę „INDRA DUGAR SAMMAN” z Kalkuty w 2019 roku. Otrzymał również wiele prestiżowych wyróżnień od różnych instytucji w Indiach i za granicą.

Partho Chatterjee jest autorem kilku wystaw indywidualnych, między innymi na Akademii Sztuk Pięknych w Kalkucie (2019, 1997), Galerii Sztuki Cymroza i Galerii Sztuki Jahangir w Bombaju (2010), Akademii Lalit Kala w Nowym Delhi, Galerii Sztuki Suchitra w Bombaju (2007), Triveni Kala Sangam (2000).

Brał udział w kilku prestiżowych wystawach zbiorowych w Indiach i za granicą, takich jak Hermony Show grupy Reliance. „Barwy życia” CPAA, Bombaj. Wystawa inauguracyjna Kiflack, Kalkuta. 19. Biennale Sztuki Azjatyckiej, Bangladesz, 2022. IndiaArtFair (2011, 12, 13, 14). „Sztuka dla Serca”, Nehru Center, 1996. „Ludzie dla zwierząt” Maneki Gandhi, dobrostan zwierząt, 1997. „Młode Oblicza Indyjskiej Sztuki Współczesnej” Birla Academy of Art and Culture, Kalkuta, 2002. „Z Miasta Radości”, Galeria Meseum, Bombaj. „Świętowanie Indii” TRIO, Travancore Place, Delhi. Wystawa inauguracyjna Ganges Art Gallery w 2007 roku oraz udział w wielu wystawach zbiorowych w prywatnych galeriach w Indiach i za granicą.

Uczestniczył w kilku prestiżowych plenerach artystycznych w Tata Power Art Camp w Pune i Lonavale oraz w plenerze artystycznym Oberoi Art Camp w Bombaju. Plener artystyczny Meyo College w Adżmerze. Plener artystyczny SAARC Countries w Nowym Delhi. Kurseong, Khagiar, Kasowli, KuLu, Hariyana Gurugram, Pałac na Jeziorze Jaipur, Czandigarh, Shantiniketan, Klub w Kolkacie i inne, a także międzynarodowy plener artystyczny w Hongkongu, Makau, Bali, Bangkoku i Bangladeszu.

Obrazy Partho zostały opublikowane w autobiografiach legendarnego aktora Amitabha Bachchana i aktora Amira Khana oraz były wykonywane na zamówienie w Delhi Metro, SAIL, PWD, Delhi Jal Board itp.

Ilustrował również książki znanych autorów z Indii i Bangladeszu.

Partho Chatterjee założył „MANIK ART FOUNDATION” ku pamięci swojego znanego ojca, artysty i autora, Sri Manika lala Chatterjee, w Barrackpore w Kalkucie. Obecnie jest prezesem i kuratorem fundacji.

Marek Ruszkiewicz – w latach 2008-2013, studiował na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Uzyskał dyplom w pracowni prof. Christosa Mandziosa. W latach 2016-2019 kształcił się na studiach doktoranckich na macierzystej uczelni. Obronił pracę doktorską w 2021 r., jego promotorem był dr hab. Mateusz Dworski. Pracuje na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu od 2018 r. Prowadzi zajęcia w I Pracowni Rzeźby.

Autor kilkunastu wystaw indywidualnych oraz uczestnik kilkudziesięciu wystaw zbiorowych. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą. Realizuje projekty związane z konstrukcją, dekonstrukcją i destrukcją, tym samym zwracając uwagę na procesy przemijania. Nieprzerwanie interesuje się przewrotnością zjawisk destrukcyjnych, a zarazem możliwymi trudnościami w ich dostrzeganiu. Stawia pytania o początek i koniec procesów estetycznych. Twierdzi, iż istotą destrukcji we współczesnej rzeźbie jest zainicjowanie sprzyjających warunków do powstania kolejnej sytuacji rzeźbiarskiej. Prezentowanie wyników badań na polu rzeźby, dzieli z rozwiązywaniem problematyki rzeźby wobec funkcji.

instagram.com/ruszkiewicz1