Katarzyna Wójcicka, LES RAISONS DES FORCES MOUVANTES
Salomon de Caus był francuskim inżynierem i architektem, trudniącym się za życia projektowaniem ogrodów, parków i pałaców. W 1615 roku wydał książkę Les raisons des forces mouvantes (w wolnym tłumaczeniu: przyczyny leżące u podstaw sił napędowych), która później, wydana ponownie pod innym tytułem przez jego brata Isaaca, stała się podstawowym źródłem wiedzy i informacji na temat inżynierii hydraulicznej dla tzw. fontanieri (wł.) czy fontainiers (fr.), czyli twórców fontann. Książka, oprócz zmyślnych maszynerii pompujących wodę we wszystkich kierunkach, zawierała również, najczęściej niezrealizowane, projekty wodnych spektakli.
Fontanny służyły jako miejsce wypoczynku i odświeżenia, a także stanowiły centrum życia towarzyskiego w miastach. Przede wszystkim jednak były popisem i manifestacją władzy, pozycji i bogactwa, wyrażonej poprzez nieustannie płynący strumień wody, bogatą oprawę rzeźbiarsko-architektoniczną czy zmyślność inżynieryjną. Doprowadzenie wody do miast bywało gwoździem programu politycznego, mającego na celu wzmocnienie swojej pozycji jako władcy, a fontanna jako stacja końcowa akweduktu była symbolicznym i propagandowym zwieńczeniem sukcesu, wymagającym ogromu kapitału i nakładu pracy.
Na wystawie Les raisons des forces mouvantes Katarzyny Wójcickiej zostaną zaprezentowane najnowsze rysunki artystki, dla których punktem wyjścia stała się metafora wody jako strumienia kapitału. Cykl „Fontanny" nawiązuje swobodnie do historycznych realizacji, jak i tych, które nigdy nie zostały wdrożone m.in. projektów Andreasa Bocklera czy Charles'a Le Brun. Realizacje na papierze emanują luksusem nieustannie płynącej wody, ujętej w niemożliwe fizycznie spiętrzone kaskady i obfite strumienie.
Katarzyna Wójcicka (ur. 1992) jest artystką wizualną, którą interesują kwestie związane z pozycją społeczną, ekonomią i pracą. Realizacje artystyczne służą jej do tworzenia umownych, fikcyjnych sytuacji, dzięki którym szuka analogii między światem rzeczywistym a fantazją o innym życiu. Swoją praktykę artystyczną opiera o żmudny, powtarzalny i czasochłonny proces, którego celem jest tworzenie prac na pograniczu abstrakcji i pejzażu.
Absolwentka Wydziału Grafiki i Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Laureatka Nagrody MKiDN na Najlepszych Dyplomach ASP 2023 (2024) i Grand Prix Triennale Rysunku Wrocław (2022). Jest także finalistką 23. Przeglądu Sztuki SURVIVAL (2025), Biennale Sztuki Młodych Rybie Oko 11. (2024), Artystycznej Podróży Hestii (2021) i Młodych Wilków (2021). Laureatka Stypendium Artis Arundo (2024) i Stypendium Twórczego Miasta Kraków (2021). Obecnie pracuje na macierzystej uczelni w Pracowni Praktyk Postartystycznych.
