XII Pracownia Rysunku

prowadzący:

prof. nadzw. Jacek Dłużewski

PRACOWNIA RYSUNKU XII (sala 204)
rok akad. 2017/2018

Pracownia Rysunku kształci w zakresie rysunku studentów od I do V roku z wszystkich kierunków studiów. 

Program Pracowni ma na celu rozwijanie twórczej, indywidualnej postawy artystycznej poprzez kształcenie wrażliwości, umiejętności i świadomości plastycznej. Rysunek rozumiany jest jako samodzielna dyscyplina artystyczna a także jako punkt wyjścia i podstawa dla różnych dziedzin twórczości plastycznej. Kształcenie związane jest ze zdobywaniem wiedzy plastycznej, nabywaniem rozmaitych umiejętności i doświadczeń warsztatowych, w dalszej kolejności związane jest z tworzeniem i realizowaniem własnych idei rysunkowych, uwzględniających analizę rysunkową w kontekście historii sztuki oraz sztuki współczesnej. 

Kształcenie w Pracowni Rysunku odbywa się w szerokim zakresie poprzez stopniowanie problemów rysunkowych na drodze od studiowania natury, jej syntetyzowania do abstrahowania od niej i tworzenia idei, które odnosząc się do rzeczywistości, określają tym samym postawę odpowiedzialnego twórcy. Kontakt z naturą ma na celu uwrażliwienie na sensualność sztuki, natomiast abstrahowanie od niej służy wypracowaniu indywidualnego języka a także zwróceniu uwagi na jego naturę i potencjał. Problemy, jakie podejmuje się w rysunku przebiegają kolejno od zagadnień odwzorowania i bezpośredniego poznawania natury, poprzez celową redukcję i artykulację znaczeń, po odkrywanie i nadawanie sensów symbolicznych, kontekstualnych oraz językowo-warsztatowych. Istotną rolę w rysunku odgrywa szkic oraz szkicowanie jako forma dociekania i zapisu pierwotnej idei rysunkowej, wyznaczająca sens i kierunek rysunkowym realizacjom a także będąca częścią twórczego procesu. Na każdym etapie kształcenia podkreśla się istotną rolę szkicu i prowadzenia tzw. szkicownika  (forma dowolna).

W rysunku podejmowane są problemy percepcji, analizy, syntezy i kreacji obrazu rysunkowego. Studenci zachęcani są do poznawania i stosowania różnych technik a także do eksperymentowania w tym zakresie. Na każdym etapie kształcenia zwraca się szczególną uwagę na formę określaną przez takie jej elementy jak proporcje, kształt, kompozycję, konstrukcję, strukturę, materię, przestrzeń, iluzję czy też malarskość lub linearność, a także na celowość działań. Zdobywaniu świadomości plastycznej oraz wrażliwości rysunkowej powinno towarzyszyć także, oprócz pracy warsztatowej, indywidualne pogłębianie wiedzy o sztuce oraz uczestnictwo w kulturze (książki, albumy, wystawy).

W Pracowni Rysunku dla młodszych lat studiów realizowane są zadania problemowe w ramach zajęć pracownianych (na podstawie: aktu, szkieletu, rzeźby, przedmiotu, martwej natury, wnętrza pracowni i szkoły,  przestrzeni i pejzażu, wybranej sytuacji z modelem, itp.) natomiast w pracy domowej podejmowane zagadnienia są kontynuowane na podstawie analogicznych sytuacji (model, przedmiot, przestrzeń, itd.). Zadania rysunkowe podzielone są na kategorie studiów oraz szkiców. Sesja rysunkowa z modelem w ciągu jednego dnia składa się zazwyczaj z godzinnej części szkicowej (powstaje ok. 4 szkiców) oraz z kilkugodzinnej części studyjnej. W ramach zadań problemowych  realizowane są również nietypowe ćwiczenia celem przełamania rutyny, dotyczą one np. zmiany miejsca pracy (plener, wnętrze szkoły), ustawień modela (konfiguracje, ruch) oraz technik rysunkowych. W  każdym semestrze obowiązuje też wykonanie określonego „zadania semestralnego”. Stopień trudności oraz poziom ćwiczeń i zadań jest dopasowany do etapów kształcenia studenta i zależy od stanu jego zaawansowania. Na starszych latach studiów kształcenie przebiega na zasadzie indywidualnie realizowanego programu. W trakcie zajęć w pracowni odbywają się korekty oraz bieżące przeglądy prac, w tym konsultacje „zadania semestralnego” natomiast w trybie comiesięcznym przeglądy robocze, mające wpływ na całościową ocenę semestralną.

Bibliografia:

Karel Teissig, „Techniki Rysunku”, Warszawa 1982;

José Parramón i Muntsa Galbó, „Perspektywa w rysunku i malarstwie”, Warszawa 1993;

Jenö Barcsay, „Anatomie für Künstler”, Budapest, cop. 1981

Rudolf Arnheim, „Sztuka i percepcja wzrokowa”, Gdańsk 2005;

Władysław Strzemiński, „Teoria widzenia”, Łódź 2016;

Heinrich Wölfflin, „Podstawowe pojęcia historii sztuki”, Gdańsk 2017;

E. H. Gombrich, ”O sztuce”, Rebis, Poznań 2008